Oei, ik groei...

Niet alleen een kreet die ik uitsla zodra ik op de weegschaal sta (jammer genoeg zijn de batterijen op en zal ik helaas nooit meer weten wat mijn exacte gewicht is), maar is het ook de titel van een populair boek voor ouders. Ik heb 'em zelf nooit aangeschaft (ik doe er een complete HBO opleiding over om de kinderlijke ontwikkeling te doorgronden) maar ooit gekregen van een vriend van mijn vriend en zijn vriendin (lees=secreet). Blijkbaar was ik nooit echt interessant genoeg om naar te luisteren als we bij hun op bezoek waren en ik vrolijk ratelde over 'mijn kindertjes' en de de bijbehorende studie. Echt zo'n stel... zo'n 'bedrijfsstel' (spreek l a n g z a a m uit) . Werken beide al jaren bij een groot bedrijf. Zij heeft 2 kinderen gekregen, hij een motor. Zo'n stel wat gelijk na de vraag hoe het met je gaat over de nieuwe promotie van hem/haar begint. Och hadden ze laatst nog met een grote baas geborreld en wat bleek... oook een bedrijfsstel. Jaja... ik voel weer een promotie/loonsverhoging aankomen... dat niveau. Mijn voornemen vorig jaar was de verplichte bezoekjes tot een minimum te beperken (zo'n avond vreeeet energie) en dat is aardig gelukt. Ik ben ervan overtuigd dat ik hiermee mijn levensverwachting weer met 3 jaar omhoog kan schroeven!

Maar goed, dat boek. De eerste paar maanden hebben we het boek er wel eens bijgepakt (ik denk alles bij elkaar zo'n 3 keer. dit soort boeken zijn niet aan ons besteed ;-)) als het weer eens bal was. En daar zaten we dan heftig jaknikkend naast elkaar 'hij zit weer in een sprongetje' (kenners weten wat ik bedoel). Door de waterpokken van zoonlief de afgelopen weken hebben we het even moeten uistellen (slapen was nogal problematisch), maar dit weekend dan weer een echte sprong; van ledikant naar peuterbed. En ik weet niet of ik daar al aan toe ben...

Hierboven de nieuwe aanwinst in huis. Van haar en gekocht bij deze dame in Breda.