Soms heb je wel eens een moment waarbij alles op zijn plaats valt, een helder ogenblik waarin alles duidelijk wordt. Een dit-is-het-moment. Ik kan daar kort over zijn; die momenten heb ik niet. Eigenlijk weet ik het heel vaak niet en doe ik maar wat in de hoop dat het vanzelf duidelijk wordt waartoe het leid. Tijdens mijn opleiding was dat ook prima. Ik was toch nog niet klaar en de einddoelen waren heel simpel; het tentamen halen en op naar het volgende examenmoment. Die tijd is bijna voorbij. Ik mag alles in 1 maand proppen. Heel fijn; want ja, ik ben dit jaar officieel langstudeerder. Alle studenten die vanwege uiteenlopende redenen studievertraging hebben opgelopen worden over 1 kam geschoren en beboet. Want zo zie ik dat wel. "Dan moeten studenten maar minder feesten!" of "Ach, ze verdienen het straks allemaal weer terug in bonussen". Vertraging vanwege feestjes; was het maar waar! En aangezien mijn toekomstige baan in de zorg/onderwijs ligt zal mijn enige bonusvoordeel die van die grote supermarkt zijn. Uiteraard alleen op vertoon van een pasje. Dat dan weer wel. Het zorgt er wel voor dat ik goed moet nadenken over mijn toekomst. En nu het eind zeer rap in zicht komt zal ik nieuwe doelen moeten stellen en bedenken hoe ik mijn toekomst invulling ga geven. Ik had dit jaar als voornemen meer te doen met al mijn droomplannen... alhoewel ik uiteraard eerst een studieschuld moet wegwerken en niet alles meteen te realiseren is, is het wel mogelijk om mezelf doelen te stellen. En wie weet... ooit... later... als ik groot ben!
Als kind droomde ik al over later. Ik zou later groot en belangrijk worden. Uiteraard bakken met geld verdienen en stoer met een hele dure auto langs oude klasgenootjes rijden. De werkelijkheid bleek heel anders. Behalve dan dat ik groot ben geworden. Zelfs een maatje of 2 te groot. De bakken met geld blijven vooralsnog uit (en voorzie ik die ook niet in de nabije toekomst) en ik heb geen stoere, dure auto,maar een kek karretje (lees klein en goedkoop). Ook weet ik nu beter waar het werkelijk om draait en is het verdienen van bakken van geld van ondergeschikt belang. Mijn dromen zijn in dat opzicht niet veranderd, maar wel genuanceerder en hoop ik door mijn opleiding voor anderen van belang te kunnen zijn. Al moet ik eerlijk bekennen dat de grote wereld nu wel echt heel dichtbij komt en dat soms best een beetje overweldigend is.
Soms ben ik jaloers (och, wat een vervelende eigenschap) op moeders die in mijn optiek alles kunnen. Kinderen grootbrengen, een veeleisende baan (soms zelfs meerdere) en/of eigen bedrijf runnen, leuk sociaal leven hebben, huis op orde houden en ook nog tijd om te appen, bloggen, twitteren en facebook bijhouden. Soms voel ik me enorm oud en vraag ik me af waar de tijd is gebleven waarin je altijd dacht dat alles mogelijk was. Maar soms weet ik ook dat sommige dingen niet zijn wat ze op het eerste gezicht lijken en is er nog steeds heel veel mogelijk als je jezelf doelen stelt. En ondanks de crisis, de langstudeerdersboete en zo nog veel meer.... komt het allemaal vanzelf een keer goed. Kijk, heb ik toch een helder moment.
